na skróty
Historia
Baza materialna szkoły
Oto najważniejsze wpisy ze szkolnej kroniki dotyczące bazy materialnej.

Budynek szkolny użytkowany do 31 sierpnia 1995 r.
Budynek szkolny użytkowany do 31 sierpnia 1995 r.
"Pierwszym pomieszczeniem, gdzie odbywały się lekcje w 1819 roku był stary browar należący do ks. Dubieckiego, kanclerza i kanonika katedralnego, który zgodził się wynająć 1 izbę za roczną opłatą 30 zł.p. Sprzęt szkolny stanowiło 5 ławek do siedzenia, 3 do pisania. Wykonano je ze składek, które wniosły wsie: Raciborowice, Zastów, Prusy, Kantorowice, Batowice, Zesławice i Dziekanowice. W izbie szkolnej wykonano również nowe okna. Pracami kierował wójt gminy Mogiła Skalski. Szkoła ta istniała do końca maja 1829 roku. Powodem zawieszenia jej działalności był brak odpowiedniego pomieszczenia".

"Dopiero w 1832 roku przybył do Raciborowic organista Ignacy Radzikowski, który z własnej woli zaczął uczyć dzieci w swym domu, na co uzyskał zgodę proboszcza, ks. Chwastkiewicza. 29 marca 1833 roku powołano go na zastępcę nauczyciela."

"W roku 1844 Ignacy Radzikowski kupił na własność dom z ogrodem. Jedna izba została wynajęta szkole z rocznym czynszem 180 zł.p. Opłatę uiszczał od gmin, z których dzieci uczęszczały do raciborowickiej szkoły. Dzieci uczyły się w wynajętej izbie do 1862 roku. Gminy uchwaliły też, aby zakupić dom razem z gruntem /7 morgów/ na własność szkoły. Dom został wyremontowany i dnia 1 grudnia 1862 roku rozpoczęła się nauka. Grunt wydzierżawiono na 10 lat. Ponieważ dom położony był przy rzece /przy kopie młyńskiej/, w miejscu bagnistym, dojście do szkoły, szczególnie wiosną i jesienią było bardzo utrudnione. Dlatego w 1865 roku gminy sprzedały dom razem z gruntem. Został zakupiony inny plac, od Ignacego Radzikowskiego przy wsi. Budowę szkoły powierzono Janowi Romanowskiemu, gospodarzowi z Prądnika Białego. "Zgodził się on postawić dom szkolny, budynki gospodarskie, wybić studnię na podworzu, wybudować piwnicę i ogrodzić ogród parkanem z deseczek (...)".

W nowej szkole naukę rozpoczęto już 11 grudnia 1865 r.

Tak szybkie wystawienie szkoły było możliwe również dzięki pomocy e.k. naczelnika powiatu mogilskiego Steinera oraz wójtów: Macieja Nowaka z Raciborowic, Pawła Wiatra z Zastowa, Piotra Czekaja z Prus, Marka Wędzichy z Kantorowic, Kazimierza Zgołczyńskiego z Zesławic, Jana Króla z Batowic i Ignacego Rożka z Dziekanowic.

Szkółka w Raciborowicach w dobrach kapitularnych pobierała na opał z magazynów rządowych 15 korcy węgla i jedną sągę drzewa miękkiego, na który to opał dawano asygnatę od r.1819 do 1829. Od 1834 r. przydzielano pieniądze na opał według jego ceny.

W 1884 r. w wydatkach na utrzymanie szkoły miały brać udział obszary dworskie w Raciborowicach, Batowicach, Dziekanowicach, Zastowie i Zesławicach oraz gminy: Raciborowice, Batowice, Dziekanowice, Zastów i Zesławice.

Dodatkowo szkoła była finansowana z funduszu szkolnego okręgowego. Z powodu dużej ilości dzieci uczęszczających do szkoły w styczniu 1875 r. Rada Szkolna Okręgowa wydała Radzie Szkolnej miejscowej polecenie dobudowania drugiej izby szkolnej. Umożliwiło to przekształcenie szkoły w dwuklasową.

W 1887 r. rozporządzeniem z dnia 16 lipca Rada Szkolna Krajowa zezwoliła na wynajmowanie sal w budynku szkolnym na zebrania kółek rolniczych oraz dla Krakowskiego Towarzystwa "Oświaty Ludowej" - urządzenie czytelni.

W dniu 28 sierpnia 1888 r. spaliła się stodoła szkolna, węgiel i 16 ławek szkolnych.

W 1895 r. dobudowano do istniejącego budynku szkoły salę szkolną i mieszkanie dla nauczyciela.

W 1906 r. Rada szkolna miejscowa poleciła przeprowadzenie częściowego remontu budynku szkolnego. Powstała sala szkolna dobudowano też osobną sień.

Duże straty poniosła wieś, parafia oraz szkoła w Raciborowicach w czasie I wojny światowej. Wracający z tułaczki w 1915 r. kierownik szkoły Józef Głuc tak opisał budynek szkolny w kronice ..."budynek stał, ale bardzo ujemny widok się przedstawił: drzwi pootwierane, szyby w oknach powybijane, a wewnątrz pełno śmiecia, a w ścianach gwoździe (...) Ławki powyrzucane ze sal szkolnych, poroznoszone były po ogrodzie, duże spalono, zaś szafy z książkami pozamykane, były pootwierane, w niektórych były drzwi powibijane: co miało swoją wartość, jak n.p. niektóre książki i mapy pozabierano..."

Prace porządkowe trwały od 23 marca do 1 kwietnia 1915 r. Naukę rozpoczęto 1 kwietnia 1915 r. a zakończono 26 lipca 1915 r.

Gruntowny remont budynku szkolnego miał miejsce w następnych latach i obejmował: naprawę dachu, kominów, przestawienie pieców, wykonanie ogrodzenia, naprawę podłóg, lepienie i bielenie budynku z zewnątrz. Trwało to do 15 września 1920 r. tj. do dnia rozpoczęcia roku szkolnego.

1 lutego 1926 r. Rada szkolna miejscowa wynajęła jedną izbę szkolną u miejscowego gospodarza Pawła Pazdziery. Zakupiono do niej tablicę na sztalugach, katedrę (stolik z zamykanymi półkami i szufladę) stołek i sześć ławek szkolnych.

Ponieważ od dnia 1 września 1930 r. zostały włączone do obwodu szkoły wsie Kończyce i Kantorowice, kierownik szkoły Kazimierz Rumian rozpoczął starania o budowę nowego budynku szkolnego. Rada gmin po długich debatach ustaliła, że "trzeba budować nową szkołę, ale na tym też się i skończyło...". Wynajęto tylko dodatkową salę lekcyjną w domu Pawła Rusinka.

W 1932 r. zaadoptowano opuszczone przez kierownika szkoły mieszkanie na nowe sale szkolne, co wydatnie polepszyło sytuację lokalową szkoły.

W 1937 r. komisja do spraw budowy szkoły, złożona z przedstawicieli Kuratorium Okręgu Krakowskiego, Wydziału Powiatu i zarządu gmin, po spotkaniu z przedstawicielami gromad postanowiła przy pomocy mieszkańców gmin obwodu szkolnego zbudować nowy budynek szkolny w Raciborowicach. Prace przy jego budowie rozpoczęto dopiero po zakończeniu II wojny światowej.

Od września 1939 r. budynek szkolny był zajmowany przez oddziały niemieckie. Miało to wpływ na jego stan techniczny. Budynek został częściowo zniszczony podobnie jak i sprzęt szkolny oraz pomoce: mapy, godło polskie i obrazy, sklepik szkolny, biblioteka. Zniszczono też podręczniki szkolne, które z rozkazu władz niemieckich odebrano uczniom i nauczycielom.

Wiosną 1941 r. krótko stacjonowały w szkole wojska niemieckie (w jednej sali).

Zaś latem 1944 w budynku ulokowano wojska węgierskie (w jednej sali), które wyrządziły znaczne szkody.

Po wyjeździe Węgrów cały budynek szkolny zajęła organizacja "Todta" na kwatery dla ludzi sprowadzonych do kopania rowów z powiatu olkuskiego i miechowskiego. Oddziały te kwaterowały w szkole, aż do grudnia 1944 r. i pozostawiły budynek bardzo zdewastowany.

17 stycznia 1945 r. miało miejsce pierwsze bombardowanie przez samoloty rosyjskie. Bomby spadły niedaleko budynku, ale szkód poza wybitymi szybami nie spowodowały. Dopiero stacjonujące w szkole wojsko rosyjskie "...zamieniło budynek w jakąś opuszczoną ruderę...".

26 maja 1946 roku zostało zwołane przez ks. dziekana mgr Józefa Jamroza oraz kierownika szkoły Kazimierza Rumiana walne zebranie wszystkich mieszkańców obwodu szkolnego, na którym postanowiono przystąpi do budowy szkoły. Wybrano Komitet składający się z przedstawicieli wszystkich wsi i zarządu gminnego w Węgrzcach /wójt Pietrzyk/. Przewodniczącym Komitetu został ks. dziekan Józef Jamróz, zastępcą Jakub Raźny z Zesławic, sekretarzem Stefan Raźny - nauczyciel szkoły w Raciborowicach a skarbnikiem Kazimierz Rumian - kierownik szkoły. Projekt został opracowany przez inż. Zbigniewa Kupica. Część cegły pochodzącej z rozbiórki fortyfikacji poaustriackiej /przy ulicy Mogilskiej w Krakowie/ na budowę otrzymał Komitet od Magistratu Krakowskiego.

10 maja 1948 roku ks. dziekan w obecności zebranych dzieci szkolnych, części grona nauczycielskiego i mieszkańców poświęcił miejsce, na którym miała stanąć szkoła.

W 1952 roku przybyły w nowo budowanej szkole nowe sale, z których jedną przeznaczono na szkolną świetlicę.

Dnia 4 lutego 1952 roku szkoła została zradiofonizowana.

W czasie wakacji 1955 roku w budynku szkolnym zorganizowano kolonie dla dzieci pracowników Fabryki Lin i Drutu z Zabrza.

We wrześniu 1955 roku dzieci rozpoczęły naukę w całkowicie wykończonym budynku szkolnym, w którym były następujące pomieszczenia: sześć sal lekcyjnych, sala gimnastyczna, kancelaria, pokój nauczycielski, gabinet fizyczny, szatnia, jadalnia, kuchnia, sala do prac ręcznych. W grudniu szkoła została ogrodzona siatką na żelaznych słupach.

W 1964 lub 1965 roku został zakupiony pierwszy czarno-biały telewizor.

W roku szkolnym 1965/66 zorganizowano pracownię fizyko-chemiczną i pracownię zajęć praktyczno-technicznych. W tym też roku Wydział Oświaty Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Krakowie przydzielił szkole projektor filmowy.

30 listopada 1968 roku przekazano do użytku w szkole centralne ogrzewanie.

W 1969 roku w czasie wakacji doprowadzono wodę do budynku szkolnego i części mieszkalnej oraz pomalowano wszystkie pomieszczenia.

W 1973 roku szkoła zakupiła z przyznanych jej środków instrumenty muzyczne do nauki muzyki oraz szereg innych pomocy dydaktycznych. W okresie wakacyjnym rozpoczęto modernizację boiska szkolnego.

W roku 1974/75 została zakończona modernizacja boiska szkolnego.

W roku 1979/80 wyposażono w sprzęt i pomoce salę ogniska przedszkolnego.

W roku 1985/86 przystąpiono do budowy nowego budynku szkolnego. Został powołany Społeczny Komitet Budowy Szkoły. Budowę rozpoczęto od segmentu A. W początkowym okresie budowę finansowali przede wszystkim rodzice. Włożyli też wiele własnej pracy. Dopiero pod koniec 1986 roku przyznano dotację z Urzędu Miasta Krakowa /5 mln.zł/. Dużą pomoc przy budowie szkoły okazały zakłady pracy: SHRO Dziekanowice, SKK w Młodziejowicach, władze oświatowe i gminne.

W roku szkolnym 1987/88 w związku z przedłużającą się budową nowej szkoły, jej dyrektor wspólnie z władzmi gminno-oświatowymi "podjęli decyzję o przebudowie starych ubikacji szkolnych". Dobudowany został również korytarz. Dzięki pomocy rodziców prace zakończono wiosną 1988 roku. Zmienione zostało też oświetlenie w salach szkolnych, naprawiono stolarkę.

W roku 1989 doprowadzona została woda ze studni głębinowej w SHRO do nowego i starego budynku szkolnego. W tym też roku zostało wykonane nowe ogrodzenia szkoły

W roku 1989/90 w dalszym ciągu trwały prace przy budowie nowego obiektu szkolnego; pokrycie dachu, ukończono budowę ogrodzenia, wykonano instalację elektryczną w segmencie A.

W roku 1990/91 z funduszu Komitetu Rodzicielskiego został zakupiony dla szkoły kolorowy telewizor.

W roku szkolnym 1992/93 oddziały "zerówki" zostały przeniesione do pomieszczeń w Domu Katechetycznym. W pomieszczeniach po nich została urządzona biblioteka z czytelnią i sala audio-video. Przywrócono zastępczą salę gimnastyczną, którą odnowiono oraz pokój nauczycielski. Zakupione zostały dwa zestawy komputerowe dla zajęć z informatyki. W dalszym ciągu trwały prace przy budowie nowej szkoły.

27 lipca 1993 roku szkołę odwiedził Kurator Oświaty i Wychowania w Krakowie Jerzy Lackowski, który obiecał, "że dołoży starań by otwarcie segmentu A nastąpiło 1.IX.1994 r." (kronika cz.I)

2 września 1995 r. oddano do użytku nowy budynek szkolny.

Od września 1995 r. do czerwca 1996 r. trwało wykonanie elewacji nowego budynku szkolnego. Środki finansowe na ten cel pochodziły z dotacji Ministerstwa Edukacji Narodowej i Kuratorium Oświaty.

W grudniu 1999 r. zakupiono telefaks i ksero.

W roku szkolnym 2001/2002 w ramach akcji "Internet w każdym Gimnazjum" Gimnazjum w Raciborowiach otrzymało 10-stanowiskową pracownię komputerową.

21 września 2002 r. oddano do użytku boisko do koszykówki. Miesiąc później przeprowadzono remont podłogi w salach rekreacyjnych - płytki PCV zastąpiono panelami podłogowymi.

9 lutego 2006 r. oddano do użytku nowoczesną halę sportową wraz z przełączką (cztery sale lekcyjne) i zaprleczem (szatnie, sala teatralna, pomieszczenia stołówki i kuchni).

W roku szkolnym 2006/2007 zakupiono nowoczesny sprzęt audio-video i komputerowy - dar anonimowego darczyńcy na rzecz Komitetu Rodzicielskiego.

1 września 2006 r. - rozpoczęcie nauczania języka angielskiego w nowoczesnej pracowni językowej; uruchomienie drugiej pracowni komputerowej.

listopad 2012 r. - w jednej z sal lekcyjnych zainstalowano pierwszą nowoczesną tablicę multimedialną - dar indywidualnych darczyńców z Zastowa i Batowic, sołectwa Raciborowice i kółka rolniczego w Zastowie.

opracowanie H. Chrobaczyńska oraz Dyrekcja Szkoły Podstawowaj im. ks. Jana Długosza w Raciborowicach