na skróty
Historia
Jan Długosz - patron Szkoły Podstawowej
Oto biografia księdza Jana Długosza, budowniczego naszego kościoła parafialnego, a także patrona Szkoły Podstawowej w Raciborowicach.

Tablica pamiątkowa poświęcona patronowi Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Raciborowicach - ks. Janu Długoszowi
Tablica pamiątkowa poświęcona patronowi Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Raciborowicach - ks. Janu Długoszowi
Jan Długosz urodził się w 1415 roku w Brzeżnicy w rodzinie ubogiego rycerza Jana Długosza. Ojciec Jana odegrał wybitną rolę w bitwie pod Grunwaldem, gdzie pojmał okrutnego komtura krzyżackiego, mordercę dzieci Wielkiego Księcia Litwy Witolda. W nagrodę otrzymał bogate starostwo w Nowym Mieście Korczynie. Poprawiło to znacznie sytuację materialną ubogiego rycerza.

W rodzinie Długosza wychowywało się dwunastu synów i kilka córek. Ta liczna gromada nie mogła liczyć na pomoc ojca. Starym zatem zwyczajem niektóre z dzieci skierowano do stanu duchownego. Wybór padł też na późniejszego dziejopisa. Mały Jan chętnie chodził do szkoły, szczególnie po śmierci matki, która osierociła go w wieku kilku lat. Macochy nie darzył sympatią, a ojca podziwiał i z dużym zaciekawieniem słuchał jego opowieści i wspomnień o dawnych czasach. Nauki początkowo pobierał w szkole parafialnej w Nowym Mieście Korczynie. Była to zwyczajna szkoła parafialna, gdzie uczono czytania i pisania w języku łacińskim, kaligrafować a przede wszystkim wymagano udziału w codziennych nabożeństwach kościelnych i śpiewach liturgicznych. W nauce dominowała metoda pamięciowa.

Służbę królewską rozpoczął po śmierci Oleśnickiego, w roku 1457, jako 42-letni dojrzały mężczyzna. Jako dyplomata i ekspert od spraw krzyżackich brał udział w rokowaniach polsko-krzyżackich 1459-1460.

W latach 1464-1466 uczestniczył ponownie w pracach komisji, prowadzącej rokowania z Krzyżakami. Brał też udział w rokowaniach toruńskich, które kończyły wojnę 13-letnią. W październiku 1467 roku Kazimierz Jagiellończyk wyznaczył Długosza na wychowawcę i nauczyciela swoich synów: najstarszego, 12-letniego Władysława, również młodszego-Kazimierza, oraz Jana Olbrachta i Aleksandra a potem również Zygmunta. Długosz spełnił pokładane w nim nadzieje. Dał swoim uczniom gruntowne wykształcenie i zamiłowanie do pięknej książki rękopiśmiennej, którą każdy z nich się interesował. Zapewne też przygotował synów królewskich do sprawowania w przyszłości rządów.

Jan Długosz w Raciborowicach

Pod koniec swego pracowitego i bardzo twórczego życia Jan Długosz związał się z parafią w podkrakowskich Raciborowicach, którą objął prawdopodobnie tuż po roku 1463. Zapewne właśnie za pasterzowania Długosza ukończono budowę kościoła parafialnego w Raciborowicach (1471 - 1476).

Jest też bardzo prawdopodobnym, że właśnie tutaj, w Raciborowicach, ukończył Długosz pracę nad swym największym dziełem tj: "Rocznikami". Zmarł w Krakowie 19 maja 1480 r. Grób Jana Długosza znajduje się w Krakowie, w kościele św. Stanisława biskupa na Skałce.

Twórczość dziejopisarska

Pisarstwo Jana Długosza jest bardzo różnorodne. Jest on autorem następujących prac: "Sztandary wojsk krzyżackich z Prus", rejestrującą sztandary krzyżackie zdobyte w bitwie pod Grunwaldem; "Znaki albo godła Królestwa Polskiego" - dzieło o rodach szlacheckich i herbach polskich. Największą jednak sławę u potomnych zyskało Długoszowi dzieło pt. "Roczniki, czyli kroniki sławnego Królestwa Polskiego". Pracował nad nimi przez 25 lat swego dojrzałego życia, tj. od roku 1455, aż do roku 1480. "Roczniki" były pierwszą, wszechstronną panoramą dziejów państwa i narodu polskiego od czasów najdawniejszych do roku 1480, przedstawioną na tle dziejów sąsiednich krajów i dziejów Kościoła.

opracowała H. Chrobaczyńska